vrijdag 5 februari 2016

ontwaken met carnaval

Na een weekje zetelhangen, heb ik vandaag een actiever dagje verdiend, vind ik zelf. Zodadelijk vertrek ik naar de nieuwe school van Hummeltje (inmiddels natuurlijk niet meer zo nieuw, want het schooljaar is meer dan halfweg), en ga ik helpen om de kindjes klaar te maken voor de stoet. Het worden houthakkers, timmermannen en nog een werkman, maar welke ontglipt me net. Ook de mama's en mamsjes moeten verkleed zijn: een te grote jeans, logge wandelschoenen en een geruiten hemd van manlief moeten me omtoveren tot stoere houthakker. 

Na de stoet mag ik thuis alles klaarzetten voor een clean-kookavondje met vriendinnen. Ik ga hen onderdompelen in de wereld van verrassende slaatjes (ik koos voor een rosbief-slaatje, carne-vale ten spijt) en koekjes met natuurlijke suikers. En dan heb ik misschien nog nét voldoende koffie-snoepjes over voor het dineetje van morgenavond. Jazeker, er zijn heel wat etentjes geboekt ten huize hummeltje.   Maar ik kan het gebruiken. Door de laatste chemo - die mijn darmen tot overuren heeft gedwongen - heb ik nauwelijks gegeten, om mijn maag vrij te houden voor zoveel mogelijk vocht. Zo slaagde ik er tot nu toe in om extra baxters (en dus een opname) te vermijden. Yes!
Nu dus wat bij-boefen (vergeef me de uitdrukking, maar het is écht wel zo), en dan kunnen we volgende week genieten van een weekje hummeltje en ik, en 's avonds manlief erbij. 

Ik heb jullie nog een nieuwjaarsmenu beloofd. De foto's staan klaar, maar door mijn menuutjes op te ruimen, ben ik de recepten kwijt geraakt. Zo gaat dat hier: als ik opruim, vind ik niets meer terug. Je zou denken dat ik daar mijn les wel uit heb geleerd :-)

En ik mag ook uitkijken naar een kleine opfrissing van onze keuken. En, geloof het of niet, de toiletruimte is ook bijna klaar. Aanmoedigingen zijn welkom :-). Dan beloon ik met de foto's.

(een ontwakende, happy mams vandaag) 

maandag 1 februari 2016

memories

Na de euforie volgde vrijdag een mooi staaltje van 'voetjes weer op de grond'. Ik was aan het mijmeren over mijn lieve laatste kamergenote. Over de gelijkenissen, de herkenning, de kracht, het gezin. Ik wilde haar graag - helemaal vrijblijvend - even laten weten dat ik dikwijls aan haar denk. En toen, de vreselijke ontnuchtering. Google. De alwetende pagina verwees me naar de website 'in memoriam' . Pas 3 maanden na ons laatste gesprek. Ze was nog zo sterk toen. Zo strijdvaardig. Zo levenslustig. En op 3 maanden tijd is haar levenslust uit haar weggezogen. Het zit in mijn systeem. De gedachten aan haar en haar lieve gezin maken zich op onverwachte momenten van me meester.  Ik wil haar laten weten hoe lief ik haar vind (vond - zucht). Hoe zij mij onbewust door de moeilijkste opname ooit heeft geloodst. Zij en ook haar man en kindjes. Ik gà het haar ook laten weten. 
Maar ik ga ook verdergaan. Omgaan met. De angst, die onvermijdelijk de kop ontsteekt, proberen te plaatsen. Maar niet achterlaten. Niet loslaten. Liefdevol meenemen... 

Ook dit is het K-woord. 

zaterdag 23 januari 2016

Ademruimte - update

De spanning was woensdag te snijden. Zo erg dat ik niet in het kabinet van de prof naar binnen durfde, tot ze een omhooggestoken duim door de deur duwde. 
Het was dus goed nieuws, al is dat in de gegeven situatie heel relatief. Het gaat om méér tijd of zo. Maar ik vind dat we toch moeten durven zeggen dat het goed nieuws is. Anders is er niets meer positief, toch?
Als eerste wist de prof te vertellen dat het grootste gedeelde van de tumoren gekrompen is. Ze zijn zelfs 'aanzienlijk' gekrompen én ze zijn minder actief. De radioloog die het verslag opstelde werd er zelfs lyrisch van, aldus de prof. 
Ook ontdekte de prof door een genonderzoek dat mijn bloed het hoofdbestanddeel van mijn chemo niet afbreekt zoals zou moeten. Of anders gezegd, na een aantal toedieningen raakt mijn lichaam geïntoxiceerd door het product.  Vandaar de ziekenhuisopnames, telkens na chemo 4, door uitdroging. Vandaar wellicht ook de massa aften en de blijvende euh ... te vlotte stoelgang. En dus vandaar het steeds balanceren met eten en drinken, veel meer dan voorheen. Ik ga daarom een verminderde dosis van dit product krijgen. Aangezien ik het toch in mijn bloed opsla, zou dat geen verschil mogen maken. 
De andere bestanddelen van de chemo blijven nog 3 keer onveranderd, daarna mogen zij ook verminderd worden. Na zes keer volgt een evaluatie, waarbij men ervan uitgaat dat de tumoren verder reduceren. Als dat lukt, krijg ik in de zomer een 'onderhoudschemo'. Dat is 'maar' één keer om de drie weken, en met minder zware samenstellingen. Ik zou mij dus in de zomer redelijk goed moeten voelen. Ook onze uitstap naar Ierland begin april zou in een behoorlijke conditie kunnen plaatsvinden. 

Ik vind dat goed nieuws. De wetenschap dat de bijwerkingen wellicht gaan verminderen, maar vooral het wéten dat de chemo wérkt. Want het was - ook alweer volgens de prof - een gok. Al goed dat ik het nooit met dat woord had benoemd; ik zou nog meer gek geworden zijn.

Nu ik mij iets rustiger voel, zal ik wellicht weer wat activiteiten op gang kunnen brengen. Eindelijk de toiletruimte afwerken - want inderdaad, dat is nog stééds niet gebeurd. 
Ik ga ook wat alternatieve pistes verder uitspitten. Ik heb het gevoel dat ik dat moét doen. 

En ik ga zeker de 1000 kraanvogels ophangen die mijn allerliefste (en, oké, enige) zus aan het vouwen is. Want de legende schrijft blijkbaar voor dat de 1000 vogels door één persoon gemaakt moeten worden, opdat ze geluk brengen. En ze moeten boven mij hangen.  Dus de vogeltjes gaan binnenkort allen samen ons plafond in de gang kleuren. En ons gemoed. En onze hoop. 



Ademruimte

Er is weer ademruimte. 
De chemo heeft gewerkt. De meeste tumoren zijn 40 tot 50 % gekrompen. Het is allemaal niet voor niets.
Er is nog heel wat meer vastgesteld, dankzij een proactieve prof. Maar meer daarover snel. We gaan nu een bezoekje brengen aan broertje (van Hummeltje). En daarna rusten. En daarna een avondje uit met manlief.

En ik adem. Ik adem. Ik adem. 


vrijdag 8 januari 2016

Waar ik heel erg blij van word ...

... is deze tekening van onze lieve Hummeltje. De opdracht: tekenen waar je blij van wordt .

(Om misverstanden te vermijden; het kruisje onderaan is een kusje :-))


woensdag 6 januari 2016

D-day nog wat opschuiven

D-day ligt in het verschiet, en dus begint mijn hoofd weer te protesteren tegen al wat geregeld en afgesproken is. Maar ik schuif het nog even opzij; nog één chemo te gaan, en nog een aantal goede dagen voordien, dus ik probeer op post te blijven. 
Staan op het programma:

* de keuken nog maar eens herbedenken. Het blijft zo een pijnpunt om alles op een plaats te krijgen die functioneel en 'grijpbaar' is. En ik wil nu eenmaal het hele huis tot in de puntjes inrichten zoals het in mijn vele gedachten verschijnt. 
* de toiletruimte nu eens écht afwerken. Dit wil zeggen: kalkverf kopen en een aantal dingen verven. Verjaardagskalender maken en ophangen. En tegeltjes verven. 
* afspraakjes hier en daar en een verjaardagslunch van een vriendin eindelijk eens uitvoeren. (moet overigens nog gepland worden...)
* schoonbroer helpen met de verkoop van een heel aantal vintage schatten die de overleden tante zowat overal in huis had staan. Zalige klus!
* dollen met de mannen, maar dat gebeurt altijd al wel. 
* muziek maken. Want, jawel, een eeuwenoude droom is uitgekomen. Ik heb zowaar een 'groepje'. We zijn welgeteld met 3 enthousiastelingen en een veelvoud aan inspiratie. 
* genieten van tijd met mijn zus. En honderdduizend keer het fotoboek bekijken dat zij voor mij en papa gemaakt heeft.
* de laatste cadeautjes kopen/maken en inpakken, want ons familie-nieuwjaarsfeest vindt wat later plaats. Als de storm van de feesten is geluwd en we in alle rusten kunnen samenzijn. 

* eten, drinken, eten, drinken, praten, knuffelen, lachen, glimlachen, wandelen en binnenkort ook weer fietsen, want er komt een elektrische fiets, jiha!


donderdag 31 december 2015

Zjef - een stukje jeugd

Klinkt er nu in meerdere huiskamers de doordringende stem van Zjef Vanuytsel door de boxen? Hij is een stukje jeugd. Hij wekte mijn puberbrein als het te zwartgallig zat te wezen en deed me geloven dat de wereld wél mooi was. Daarvoor had hij niet meer dan een zotte morgen nodig. En hoewel ik nooit een kater heb gehad, denk ik dat ik een beetje kan voelen hoe het voelt. Geen mens die het ooit beter beschreef dan hij. 
En ik herinner me het concert - was het in 2007? - in ons plaatselijk cultureel centrum. Ik had het gevoel dat een soort van mijn eigen opa voor me stond. Zo beminnelijk was hij. Met af en toe de tekst in zijn hand - hij kwam daar mee weg. Voortdurend had ik zin om hem vast te nemen en mijn hoofd tegen zijn buik te leggen. Zijn stem was een deken.
Zjef Vanuytsel, bedankt! Je hebt mijn jeugd gekleurd. Het ga je goed hierboven.