donderdag 20 november 2014

Geuren en kleuren

Is het jullie ook al opgevallen dat de wereld in putje herfst een zachte kleur heeft? Een kleur die alleen op koude dagen bestaat. Een beetje de sfeer die ook Kopenhagen uitademt, vind ik. Voeg er een snuifje kaneel aan toe, en je voelt je meteen in Sint- en Kerstsfeer. Het zal je dan ook niet verbazen dat ik stapje voor stapje sfeermakers verzamel. Slingers, kaarsjes, een kaartenmobiel, inpakpapier, washi-tape met passende tekeningen. Het wordt wat zwart-wit (of wat had je gedacht?) met stipjes felle kleuren. 
Sfeer komt ook van zelfgemaakte kaneelsticks, en morgen probeer ik nog suikervrije pepernoten te maken. Die moeten in een ouderwets glazen schaaltje op tafel komen (na 19 uur wel te verstaan - er zijn anders welwillende grabbelhandjes). Heerlijk bij een kopje winterthee, met diezelfde kaneelgeur en - smaak. Er hoort nog onverwacht bezoek bij (jawel, dit is een hint), een haardvuur en hopelijk ook goed nieuws volgende week, zodat ik me helemáal kan geven. 
Als ik die dagen niet thuis zit/bezig ben,  kuier ik graag wat rond in een stad(je). Beetje wintershoppen (dat kwam er in Kopenhagen niet van), maar ook gewoon zonder doel. Rondkijken. Geuren en kleuren vangen. Vandaag met manlief eerder noodgedwongen (we waren sint en piet) maar daarom niet minder aangenaam. We hadden enkel wat klein 'vulsel' nodig, en konden dus ook genieten van - uiteraard - een kopje thee. Bij een oer-Vlaamsche maaltijd in een oer-Vlaamsch eetcafé. 
Om maar te zeggen dat ik de gezelligheid van droge koude wel kan appreciëren. Liefst met een warme wollen winterjas - en daar ga ik dus lekker morgen naar op zoek. 


Kaneelstokjes = bladerdeeg (voor mij glutenvrij of op basis van meel), kokosbloesemsuiker en kaneel.
Rollen, bestrooien en even in de oven. En onmiddellijk opeten!



Kerst in zwart-wit met niet-kerstige kleuren
.  
Ouderwets lunchen in Odette in Lommel


Kopenhagen - de stad waar ik me thuis voelde en een vreemde soort 'rust' ondervond. 
Ik vind dat deze foto's een ereplaats verdienen, in een afzonderlijk bericht. Maar door de kleuren en het gevoel pasten ze ook hier. Om de stad alsnog de eer te geven die ze in mijn ogen verdient, volgt een uitgebreider verslag later,  met ook enkele interieurfoto's. 










 




vrijdag 14 november 2014

Reportage op Canvas: Kind zoekt pleeggezin

Kind zoekt pleeggezin: reportage op Canvas - vanmiddag om 13u50.


Nog net op het nippertje, maar eigenlijk toch wat laat - ik hoop dat de reportage online te zien zal blijven. Een beetje reclame voor een prachtige reportage. Een reportage die, wat mij betreft, duidelijk en volledig is. En eerlijk. Vanuit vele standpunten belicht. Die in een korte tijdsspanne toch aangeeft waar het om gaat en hoe groot het belang is van pleegzorg. Die ook ogen kan openen, en ons een heel kleine inkijk geeft in het denken en vooral voelen van een pleegkind. 

Kijken dus! Omdat het verrijkt. Maar vooral, omdat het oooooh zo nodig is. Omdat er levens worden gered als er meer mensen zich zouden openstellen voor een pleegkindje. 

En al is het niet mijn gewoonte om openbaar politieke uitspraken te doen - ik kan het nu niet laten. Ik begrijp héééél erg de roep van een welbepaalde partij om een statuut voor pleegouders te voorzien. En wellicht is het ook écht nodig. Maar ikzelf heb nog nooit het gevoel gehad dat het gebrek aan statuut me zou tegenhouden om pleegouder te zijn. Ik zou zoveel liever zien dat er wat wordt gedaan aan de instroom in de jeugdzorg. Waarom zijn er zoveel pleegouders nodig? Waarom loopt het in vele gezinnen mis? Waarom kunnen er onvoldoende resultaten geboekt worden in een vroeger stadium? Hoe complex zitten de moeilijkheden in elkaar? Het gaat van gezin naar werk naar school. Van maatschappelijke druk naar teveel keuzes en naar emotionele wanorde. Misschien moeten de politici hun blik ook eens daarop openhouden en de kraan in de sociale sector niet stelselmatig dichtdraaien. En niet zulke geïsoleerde maatregelen op tafel leggen, zonder een breder kader te schetsen. Want dat heb je nodig - een kader. Een ruime blik. Ook de media zou den er volgens mij een grote rol in kunnen spelen. Het is maar een idee...  

Bedankt, Canvas! 

woensdag 12 november 2014

Boerenleven

Ik ben niet opgegroeid tussen de boeren. Met mama, papa en zus woonde ik in een doodgewoon dorp met de allure van de voorstad van een provinciestad. Weliswaar in een rustige straat tussen bossen en natuurgebied.  Maar met het boerenleven had ik dus niets, buiten een nonkel die woonde in een oude vierkantshoeve met lage deurtjes, wat varkens, een poes, een hond, een papegaai en twee ezels. En een tante die ook een oude boerderij verbouwde met aandacht voor de omgeving en biologische zelfvoorziening. Verder dan dat kwam het niet. Ik vond het vooral leuk om buiten te spelen tussen veel te hoog gras, ezels te horen balken, en 's avonds een kop warme chocomelk te drinken onder het lage plafond. 
Een contrast met de jeugd van manlief, die zich volledig op de boerderij afspeelde. Daar kwam ik dan, de meid uit het 'provinciedorp'. Geen vleeseter, geen melkdrinker, bang van grote (en heel kleine) dieren en nog meer als ze dood zijn, onwennig aan niet-geparfumeerde geuren. Zo leerde ik toch wat van de boerenstiel kennen. Het andere deel.  Verder dan het romantische plaatje van hooi en zonlicht door oude ramen. En mijn respect werd groot. Daar aan de zijlijn zie ik de schoonheid, vanop een veilige afstand. 













 

donderdag 6 november 2014

Veel kopjes thee

Er zijn zo van die dagen die beginnen met hoofdpijn en een slaapkop. En weinig goesting , die dan nog verdrinkt in je eerste kopje thee. Een tweede, en derde, en vierde kopje in gezelschap - dat smaakt al beter. Woordenstromen vullen de kamer. Zin en onzin. Op het randje van teveel misschien, maar de hoofdpijn ebt weg. En net als je eindelijk iets in handen wil nemen, word je verrast met een volgend koffiebezoek. En je vindt het niet erg. Meer nog, ongezien is er wat energie je lichaam binnengedrongen. Er komt dan toch een maaltijd op tafel - en nog lekker ook.  En het bezoekje aan de tante van manlief - voor het eerst in het bejaardentehuis - geeft bijkomende warmte. Hopelijk vooral aan haar.  Manlief komt vroeger thuis dan verwacht en het avondeten knabbelt gezellig. Dat de zon nauwelijks scheen, heb je niet gemerkt, want herfstdagen kunnen toch zo gezellig zijn, met de juiste mensen rond je
Zo'n dagen verdwijnen nog te vaak tussen de nood aan zinvol zijn. 




dinsdag 4 november 2014

Tai-chi

Op dinsdag zeur ik iedere ochtend aan de schoolpoort, omdat ik naar kinesist moet/mag. Het is niet zomaar een kinesist. Hij is een manuele en mentale therapeut. Bekend met Oosterse geneeskunst. Ik kan het niet precies uitleggen - daarvoor groef ik nog niet in zijn kennissenbank en onderging ik teveel passief de instructies - maar ik kom er wél steeds opgekikkerd van terug. Vol energie. Vol 'adem'. En toch ook moe. Een soort van voldane vermoeidheid waardoor ik de namiddag zelf niet veel presteer, maar wel een aanloop kan nemen naar de rest van de week. Dus ik leg me elke dinsdagochtend op de tafel om eerst diep in- en uit te ademen, zonder dat mijn gedachten als een konijn in het wilde weg springen. Je moet het maar eens proberen... Ik blijf diep in- en uitademen om de pijn tijdens de massage te verbijten. Zenuwpunten masseren. Het klinkt pijnlijk. Wel, het IS pijnlijk! Maar het doet toch deugd. En dan mag ik mijn coördinatievermogen trainen bij allerlei simpel uitziende trage bewegingen. Niet mijn ding, zouden bekenden zeggen. Trage bewegingen. Ik beweeg NOOIT traag! Wel... op dinsdag lukt het. En de eerste dagen nadien ook. Ik ben beheerster.
Om maar te zeggen dat Tai-chi en aanverwanten me heel erg goed doen. En ze geven me het gevoel - samen met het bewust eten - dat ik toch iéts in de hand heb. En dat gevoel is oh zo waardevol. En als Hummeltje dan opmerkt dat ik tijdens zijn avondlijk tv-moment rare dingen sta te doen (niet ideaal, maar als aanvulling op betere tijdstippen), en roept: 'mams, dat is taaaaishhiiie hé?' en me vervolgens rustig laat doen ... dan smelt ik weer. 

vrijdag 31 oktober 2014

Kleine gelukjes in oktober

Oktober zat vol kleine gelukjes. Zo van die gelukjes die je een glimlach bezorgen als je eraan denkt, maar waar verder niemand wat aan heeft. Dus leek het me zinloos om ze te noteren. Maar dan denk ik weer dat we soms te weinig stilstaan bij kleine gelukjes. En dan denk ik dat ik teveel denk. En dan doe ik gewoon.  Daarom. Een bloemlezing. 

De dagen werden korter en meestal brengt dat weemoedigheid met zich mee. Maar nu was het anders. Ik rook de heerlijke wintergeur in de ochtend. En de avonden baden nu in sfeerlicht bij de gezellige haard. En we maken herfstwandelingen, die alles hebben om je blij te maken. Je hebt er zo weinig voor nodig en krijgt er zoveel voor terug. Energie. Lachende gezichten. Een moe en voldaan gevoel. En bij het passeren van het favoriete buurtcafeetje, een thee om op te warmen. We zouden er elke dag tijd voor moeten maken... 


In de ikea vond ik deze mooie kookpot. Ik wilde mijn traditionele roestvrijstalen pot vervangen, maar na het zien van dit exemplaar, ging ik overstag. Er bestaat ook een steelpan-versie van, maar die kon ik (voorlopig nog) laten staan. Klein geluk in materiële dingen... maar ach, ik word er écht wel blij van. 



Nog meer materieel geluk uit dezelfde Scandinavische winkel. We zochten al een hele poos een nieuwe zetel. We wilden een licht en luchtig exemplaar en ik wil ook graag een brede zit, zodat ik met opgetrokken benen in de zetel kan zitten. En dan kunnen we ook 'gezinshangen' in de zetel.  Heerlijk lijkt me dat. Gewoon rechtzitten in de zetel, is niets voor mij. Op een stoel trouwens ook niet. Ik moet manlief ter plaatse nog gaan overtuigen, en ook de kleur is me nog niet duidelijk. Maar tot er een 'duurzamer' exemplaar kan komen (lees, als Hummeltje ouder is, er geen pap meer in drinkt en er geen springkasteel meer van maakt), kan deze zetel wel voor de nodige gezelligheid zorgen, denk ik.



En nog wat Ikea-vrolijkheid. Deze 3D kerstboompjes mogen in de kerstperiode ons huis opvrolijken. Ik wil er zelf niet van eten (nog steeds suikerarm bezig, jawel), maar ik stel me voor dat het übergezellig kan zijn als je bezoek of gezin van de kerstversiering kan proeven. Hoewel... na een proefsessie ziet het er wellicht niet meer uit. 


Ikea. Ik heb er een soort haat-liefde verhouding mee. Nu ikzelf soms iets rationeler kan denken, slaat het over naar liefde, omdat ik beter kies. Denk ik. Meestal. 

Er is nog een andere winkel die me blij heeft verrast. Ze hebben er verse kruiden die érg lang goed blijven. Ze hebben (of hadden?) goedkope én (op het eerste zicht) goede kokosrasp, zonder toevoegingen. De stukjes zijn wat groffer, maar dat heb ik net graag. Ik kocht er meteen een voorraad van.  Ook het fruit en de groenten  kunnen me bekoren en ze verkopen kip van (beweerde) biologische oorsprong. Dit is dus wel écht een ontdekking. Bovendien biedt de winkel ook een milieuvriendelijke en grote tas aan. Zo eentje waar niét alles uitvalt en die niet doorscheurt als je eens deftig hebt gewinkeld. Dus, ik beken: ik ben voorzichtige fan van de Lidl tot nadere evaluatie. 






Oktober is haast voorbij, en nog steeds eet ik behoorlijk suikervrij. Ook dit is een beetje meer gelukkig zijn. Van de zin naar (zoete) tussendoortjes,  raak ik echter niet verlost. Ook niet makkelijk met een kleuter die alle biologisch uitziende zoetigheden wegwuift en me dus moreel verplicht om ander lekkers in huis te halen. Met deze snoepjes vond ik een (zééér dure), maar lekkere oplossing: Raw chocolat pralientjes van Lovechock. De amandelnootjes met chocola en kaneel van hetzelfde merk vind ik nog lekkerder, maar dat doosje was daardoor al leeg voor ik er een foto van kon maken. De doosjes zijn ook met zorg gemaakt. Dat maakt het 'af' voor mij. 


En dan waren er nog zoveel andere grote en kleine gelukjes in oktober: 

- de mooie complimenten over onze lieve jongen in de klas.

- de vaststelling dat zijn juffen hem heel goed begrijpen en hem de aandacht en zorg geven die hij nodig heeft. En dat hij daardoor sprongen maakt, en vooral gelukkig is.

- horen hoe Hummeltje zegt: 'doe maar rustig, mams'. Al is deze zin érg zeldzaam, en klinkt het meestal als 'jij moet .... '.

- het 'mag ik je wat vragen'-boekje dat ik aan papa gaf, en heel snel terug kreeg met zulke prachtige verhalen. Ik kon lezen hoe de opvoeding van mijn grootouders, doorgedrongen is in mijn eigen opvoeding. Ik las hoe papa, ondanks de breuk met mama, haar dankbaar blijft. Een document om voor altijd te bewaren op een ereplaats. 

- eindelijk weer een Scandinavische serie in de DVD-speler hebben om naar te kijken met manlief:  'the Legacy'.  En na elke aflevering willen verder kijken en mekaar proberen te overtuigen om toch maar te gaan slapen. En dan al uitkijken naar de volgende dag dat het 'verantwoord' lijkt om in de zetel te gaan hangen.

- naar Leuven gaan zonder echt nieuws, en daardoor uitstel krijgen tot einde november om weer in stress te moeten gaan. Geen nieuwe behandeling, en dus bijkomende recuperatietijd. En dan vergeten te rusten en altijd hees zijn. Maar daar niet zoveel mee inzitten. En terug starten met de behandelingen bij de 'tai-chi-kinesist'. 

- na maandenlang wikken en wegen welke decoratie in onze gang mooi zou zijn, gewoon gekozen voor een explosie van knutselwerkjes van Hummeltje. En dan vaststellen dat het niet beter had gekund. 

- en nog zoveel momenten die ik nu niet weet. En die er voor iemand anders nog minder toe doen dan heel deze post. En die ik daarom lekker voor mezelf hou.  

woensdag 29 oktober 2014

Stilte

Haast een maand is voorbij zonder een blogbericht. Ik ben het niet beu. Ik heb het niet te druk. Ik heb voldoende inspiratie. En ik heb zelfs een stapel foto's, deze keer. En toch geen bericht. Ik zie nochtans zoveel mooie dingen, die ik misschien wel delen wil. En ik maakte vanalles mee dat de moeite waard was om te vertellen. Ik experimenteerde verder in de keuken en in huis werd het allerkleinste kamertje (een mini badkamertje boven) verder afgewerkt door een handige vriend. Ik maakte met manlief en vriendin H. verre wandelingen in de prachtige stad Kopenhagen. Ik legde vergezichten en details vast op de gevoelige plaat. Plaatjes van buiten en binnen. Alles is er mooi. Ik slorpte en slorpte mooie dingen op. Ik genoot. 
Soms lijken dingen mooier als je ze gewoon laat zijn, in het moment. Misschien was dat de voorbije tijd wel zo. 

Maar het neemt niet weg dat ik intussen toch nog aan de foto's werk. En aan wat weetjes over mezelf, want ik werd genomineerd voor de 'Sunshine Blogger Award'...  Maar ik wil geen haast. Het leven gaat al snel genoeg.