zaterdag 30 augustus 2014

28

Pech, te laat, kans gemist! Een bezoek plannen heeft nog weinig zin want ze mag morgen naar huis.
Het zal nog heel (héél) kampjes aan zijn, maar de najaarszon in eigen tuin zal het herstel ongetwijfeld bevorderen.

Bij deze schuift het toetsenbord weer onder haar vertrouwde vingers.

Haar Man

vrijdag 29 augustus 2014

4515

Inmiddels is vrouwlief weer iets meer opgeknapt. Nog steeds moe wel, maar de maagsonde mocht er vandaag uit en dat betekent hopelijk dat de spijsvertering en mobiliteit snel terug (op gang) komen . Misschien toch net een dag later dan eerder gedacht; in het weekend naar huis wordt nu wel onwaarschijnlijk.

Ik moest ook nog  even melden dat ze heel blij is met de vele berichtjes en telefoontjes, maar dat ze nog vaak te moe is om overal op te antwoorden of te reageren.

Vooral ook een oproep aan iedereen die de tijd, goesting en mogelijkheid heeft: ze ligt in kamer 4515 (paarse pijl volgen) en is helemaal klaar voor bezoek. Allen daarheen dus, maar liefst niet allemaal tegelijk ;).

Manlief

ps: Morgen namiddag lijkt het al vrij druk te worden op kamer 4515 dus dat is misschien niet het ideale bezoekmoment.

woensdag 27 augustus 2014

3e keer, minst heftige keer

Korte update van manlief. De ingreep van gisteren lijkt iets minder zwaar te zijn geweest dan de vorige keren. De chirurg kondigde dat tijdens het korte gesprek op maandagavond ook al aan: hij zou de 2 plekjes met "RFA" verwijderen (= lokaal verbranden). Dus niet snijden in de lever, dus minder overtollig bloed en wondvocht (= geen oervervelende drainagebuisjes),  dus minder pijnlijk en hopelijk een kortere revalidatie.
De stevige buikwonde blijft natuurlijk bestaan, maar dat komt wel goed.

We hebben de chirurg alleen na de operatie niet meer gesproken en we willen toch uit zijn mond horen dat alles goed is verlopen. Nog even afwachten dus...


zondag 24 augustus 2014

Trouw vraagt om knutseloogst

Manlief en ik mochten gisteren jurk en vest nog eens uithalen - geen das voor manlief - voor een trouwfeest. In een prachtige zaal. Met overheerlijk eten. Met een ongelooflijk attente bediening ook, die erin slaagde mij op onopvallende wijze van een aangepast potje te voorzien. En de bruid was prachtig - wat ik niet zo evident vind voor bruiden in een lange witte jurk. Zij wel. 
De bruid Sarah is een estheet. Ze houdt dus van mooie dingen. Ze houdt ook van persoonlijke attenties, zo bleek uit haar geschenkjes voor ons. Dat vroeg dus om een aangepast cadeau. Ik had ook afleiding nodig de voorbije week. Ideale combinatie dus om het volgende tevoorschijn te toveren:








Het begon met twee mandjes, gemaakt naar het patroon van straight-grain.com. Ik stikte enkel de bovenste rand extra door, om de twee stofjes mooi bij elkaar te houden. Bij de grootste mand (die ik het eerste maakte) verstevigde ik enkel de buitenstof. Dat bleek niet genoeg, zodat het mandje toch inhoud nodig heeft om rechtop te blijven staan. 
Wit-grijze stofjes: handdoeken van Dille & Kamille
Stof met girafjes: camelot
Stof met (ondersteboven gestikte) vogeltjes: geen idee meer... Ooit gekocht op de stoffenbeurs.

Kaartje van Dille & Kamille.

Twee boekjes met opschrift 'ideeën' en 'boekje': Dille & Kamille. Opschrift geschreven met mal van strijkapplicaties.

Kopjes uit de webshop (en van de hand) van veronkiedw.blogspot.be.

Het potje achter de kopjes bevat zelfgemaakte muesly. Potje afkomstig van de origino (zat notencrème in ooit), dekseltje van Dille & Kamille. Stikker '100% handmade' van 'Vlinders in de buik'. 

Centen vouwen in vlinder- en hartvorm: gevonden op pinterest.

De basis is een kartonnen blad, bekleed met plastiekfolie met bordverf-principe. Plastiekfolie via plakfoliewebshop.nl (of hoe Nederlanders hun namen zo duidelijk kunnen houden).


En nu een noodgedwongen blogpauze van mijn hand. Ik laat dit over aan manlief, en ik geef me over aan de handen van de chirurg... Tot gauw!

woensdag 20 augustus 2014

Een beetje licht

Het eerste lichtje kwam dinsdagmiddag. Een dag met Hummeltje. Een heel gewone dag. Maar net daarom misschien bijzonder. We voelden elkaar aan. Ik had geduld met hem. Hij met mij. Ik moest tal van winkels in - voor mezelf - maar passeerde gelukkig ook in de plaatselijke kringwinkel. En daar vond ik een pareltje. Al vreesde ik in de auto nog dat ik me wat te makkelijk had laten verleiden. Niet dus. Hummeltje vindt het geweldig! En euh ... ik ook ...


Een tweede lichtje brandde vanmiddag. Mijn gsm ging over, maar omdat ik het muziekje nog niet herken, was ik te laat. Plots de gsm van manlief. Toen wist ik het. Het ziekenhuis. Dinsdag, operatie.
Plots is het echt. Een nieuwe operatie. Open buik. Zwaar. Pijnlijk. Maar een operatie. Dus nog alle kansen open. Oef? Maar ook ineens weer heel concreet. Lange revalidatie. Gedaan met het heerlijke leven van de voorbije 3 maanden. Gedaan met doen wat ik wil. Terug naar doen wat ik kan. Hummeltje niet naar school kunnen brengen op 1 september. 

Wat ga ik mijn manneke(s) missen. En mezelf...

Gelukkig heb ik nu dit om mijn zenuwen de baas te kunnen: 

https://www.dropbox.com/s/937z4bl8d2ukvdb/20140819_214826.mp4

maandag 18 augustus 2014

Nog steeds op zoek naar licht

Je eigen waarde weer moeten zoeken. Weer strijden. Daar valt nog mee te leven. En dat komt wel weer goed. Maar je lieve hummeltje weer moeten wegbrengen, met een krop in de keel, met boosheid, met veel verdriet. En weten dat je hem weer een hele poos die zorgeloze kindertijd ontneemt die je hem zo graag wil geven. Dat is een pijn die snijdt door merg en been. Elke minuut. Elke seconde. En ik kan er niet omheen. 

zaterdag 16 augustus 2014

op zoek naar licht

Het is vreemd, maar het is niet de behandeling - die (hopelijk) weer in het vooruitzicht ligt - die me nu het meest verdrietig maakt. Het is de zoektocht naar mijn waarde. Hoe kan ik nog als 'vol' aanzien worden? Ik had zo graag op een trouwfeest gestaan als een sterke vrouw. Ik, die de kloteziekte kan overwinnen. Ik, die me niet heb laten klein krijgen. En wie ben ik nu? Het zieke kneusje. Die niet meer werkt. Die nauwelijks een huishouden kan runnen (kon ik overigens voordien ook niet hoor). Die af en toe wat knutselt om bezig te blijven. Die probeert zo lief mogelijk tegen manlief en Hummeltje te zijn, maar ook daar soms de duimen moet leggen voor de frustatie. Die wél geniet van al de leuke dingen die het leven biedt. Maar het gevoel heeft dat ze voor andere mensen alleen maar 'de zieke' is... 
Bij deze dus een oproep. Ik praat ook graag gewoon over ons Hummeltje. Over mijn man. Over de dingen die we doen. Over plannen. Over reizen. Ik luister ook graag naar de verhalen van jullie. De grappige en minder grappige. Jullie problemen - al denken jullie altijd dat die verdwijnen bij de mijne. Niét dus! Ik ben nog altijd wie ik ben, en ik ben van plan die overwinning nog te halen. Met wat vertraging, maar ach. Dus laat me zijn. Laat me léven. En probeer te zien - wat die populaire nva-politicus ook durft beweren - dat een jonge vrouw die niet werkt, ook een zinvol leven kan hebben. Toch?